A Proud Maratha

 It was dark and I was alone... And in the night, the moon brightly shone... And there I was, fighting in my dream... With monsters who could have made anyone scream... Alone I was, with my back to the wall... In front of those demons, I seemed so small... Then out of nowhere, a blinding light... Appeared out of plain sight... I felt some strength and hope... With Him coming down the slope... He rode down from the Heavens... Riding his bull, charging against the demons... There was He, the Devon ke Dev... The One we all worship as the Mahadev... He helped me vanquish my foes... Saved me from drowning in my woes... And there I was, safe in my bed... With the hand of Mahadev on my head... I didn't see him front of me... But I could always feel him by the side of me... Comforting, Caring and Keeping me Safe 😊😊 Writer - Sumedhrao Malandkar

  या परदेशी विठुराया, तूच माझी माय आणि तूच माझा बाप। पायावरी डोके ठेवतो तुझ्या, घडवू नको माझ्याहातून कधी काही पाप।। करुनि हरण दुःखाचे, आयुष्यात पूर आण तू सुखाचे। ठेव माझ्या मस्तकावरी, तुझा तो कोमल हाथ।। कधीच सोडू नको रे पंढरीनाथा, माझी तू साथ। राहीन कायम तुझ्या चरणापाशी, हा सुमेधराव दास।। लेखक - सुमेधराव मालंडकर

 Frontliner - A person that operates in an advanced and exposed (usually dangerous) position. Ever since this pandemic started, this word has been in use a lot. The doctors, nurses, Med techs, policemen, ambulance drivers - all these are our frontliners in this war that has been raging for over a year now. These frontliners have sacrificed their comfort, their luxuries, their family time to work for the betterment of the conditions in these difficult times. The doctors and nurses working in the hospitals are being ostracized from the society. They are not allowed to enter residential complexes because the people there fear that these doctors might bring in the infection. Many of them have not been paid salaries and their dues. And still they never complain about their harsh life! These people work day and night, sometimes without proper protective gear just to try and save the lives of the patients around them. And what do they get in return? No recognition from governments, no fin...

 पिता असावे शहाजी राजेंसारखे, लांब राहून सुद्धा मुलाच्या कर्तुत्वास साथ देणारे... आई असावी जिजाऊ मासाहेबांसारखी, संस्कार, शिक्षण देऊन छत्रपती घडवणारी... पुत्र असावे धर्मवीर शंभुराजेंसारखे, वडिलांचा शब्द राखून त्यांचं स्वराज्य सांभाळणारे... मामा असावे हंबीरराव मोहितेंसारखे, सकख्या भाच्याला सोडून स्वराज्याशी निष्ठावंत राहणारे... भाऊ असावे राजाराम महाराजांसारखे, भरत सारखं भावाच्या निधनानंतर राज्य चालवणारे... राणी असावी तर ताराराणी सारखी, विपरीत परिस्थितीत शत्रूच्या नाकी नऊ आणणारी... मित्र असावे तर कवी कलश सारखे, मित्रांसोबत स्वतःच्या प्राणांची आहुती देणारे... पंडित असावे गागाभट्ट सारखे, स्वराज्याच्या पहिल्या छत्रपती यांचा राज्याभिषेक करणारे... सासरे असावे मल्हारराव होळकरांसारखे, समाजाच्या विरुद्ध जाऊन विधवा सुनेला सती जाण्यापासून रोकणारे... बहीण असावी राणू अक्कांसारखी, भावाच्या प्रत्येक कार्यात साथ देणारी... पत्नी असावी येसूबाई साहेबांसारखी, पतीच्या सुखदुःखात कायम साथ देणारी... पेशवे असावे थोरले बाजीराव पेशव्यांसारखे, छत्रपतींचा मान राखून राज्यविस्तार करणारे... सेनापती असावे संताजीराव...

 जातीवादामुळे आपण हे विसरतो की छत्रपती शिवराय यांनी ज्या हिंदवी स्वराज्याची स्थापना केली त्यामध्ये प्रत्येक जातीच्या लोकांचे योगदान होते. कित्येक युद्ध, मोहीम झाल्या ज्यामध्ये ब्राम्हण, मराठा, कुणबी, महार, चांभार, धनगर - सगळे खांद्याला खांदा लावून लढले! पण सध्याच्या राजकर्त्यांमुळे आपण आपल्यामधील ही एकता विसरून, स्वतःच्या जातीला महान सिद्ध करण्याची मूर्ख प्रक्रिया आरंभली आहे ती संपवणे फार गरजेचे आहे. छत्रपती शाहू महाराज यांच्या हयातीत आणि निधनानंतर पेशव्यांनी मराठा साम्राज्याला जी स्थिरता प्रदान केली त्यासाठी त्यांची जेवढी प्रशंसा करावी तितकी कमीच! जय भवानी, जय शिवराय जय शंभूराजे, जय पेशवे बाजीराव 🙏🚩

  आठवा... आठवा उपाशी पोटी प्रवास करणारे ते मराठे, आठवा दिवस रात्र चकमकी लढणारे ते शूरवीर, आठवा बुराडी वर वीरमरण स्वीकारणारे दत्ताजीराव... आठवा पानिपतावर गोळी लागून पडणारे कोवळे विश्वासराव... आठवा आपल्या तोफांच्या बळावर अफगाण सैनिकांना भाजून काढणारा इब्राहिमखान... आठवा त्या यशवंतराव पवारांना ज्यांनी हत्तीवर चढून अताई खान यास मारले... आठवा बाजीराव आणि मस्तानीचा पुत्र समशेर... आठवा ते गुळाचे पाणी पिऊन लढणारे मराठा... आठवा गोविंदपंत बुंदेले यांना, ज्यांनी चारा धान्य पुरवता पुरवता वीरमरण स्वीकारले... आठवा पानिपतावर धारातीर्थी पडणारे पहिले सरदार बळवंतराव मेहेंदळे... आठवा मल्हारबाबांना ज्यांनी अनुभव आणि वयाच्या आधारावर सर्वांना सांभाळून घेतले... आठवा ते सदाशिवराव भाऊसाहेब, जे शेवटपर्यंत लढत लढत हुतात्मा झाले... आठवा तो १४ जानेवारी १७६१ चा दिवस... आठवा ती पानिपतची लढाई... आठवा मराठा दौलतीचा सर्वात पराक्रमी दिवास... पानिपत लेखन - सुमेधराव मालंडकर

 मुघल आणि आदिलशाह च्या नाकी नऊ आणणारे स्वराज्यसंकल्पक शहाजी राजे,  शुरांमध्ये सगळ्यात शूर सरदार लखुजीराव जाधवराव, राजमाता, स्वराज्य जननी, मातोश्री जिजामबाई साहेब, स्वराज्यासाठी पहिलं बलिदान देणारे वीर बाजी पासलकर, पुण्याची घडी बसविणारे दादोजीपंत कोंडदेव, अनेक अडचण आणि शत्रूंवर विजय प्राप्त करणारे स्वराज्यसंस्थापक श्री छत्रपती शिवाजी महाराज,  आपल्या सर्वस्वावर पाणी सोडणारे सरदार कान्होजी जेधे,  पोराचं लगीन सोडून कोंढाणा जिंकायला निघालेले सुभेदार तानाजी मालुसरे, खिंडीत छातीचा कोट करणारे बाजीप्रभू देशपांडे, वेडात दौडले वीर मराठे सात, त्या सात मराठ्यांचे प्रमुख प्रतापराव गुजर, धर्म आणि स्वराज्यासाठी प्राणाची आहुती देणारे धर्मवीर छत्रपती शंभूराजे,  साल्हेर मध्ये वीरगतीला प्राप्त झालेले सूर्यराव काकडे, मित्रासाठी जगणारे आणि मित्रासाठी मरणारे कविराज कलश, स्त्रीशक्तीची धगधगती मशाल भद्रकाली महाराणी ताराबाई,  दर्यावर राज करणारे सरखेल कान्होजी आंग्रे, निष्ठेचे मूर्तिमंत उदाहरण सरसेनापती हंबीरमामा मोहिते,  औरंग्याच्या तंबूचा कळस कापणारे कालभैरव सेनापती संताजी घोरप...

 With the vacations fast approaching, I can't help but think of what I'll be missing this year. This crisis has left me thinking, And has brought in my mind a bit of fear. Perhaps it's for my own safety, That I won't be going back to our country. But even though I justify it, It won't decrease my misery. I won't be boarding the flight this time, Nor will I enjoy the sights of Singapore this year. No longer will I be excited for these vacations, When I won't even be going to the ones I hold dear. Sitting in this small room abroad, I can't help but recall, The smile spread broad, On the face of my paa, When he would turn up at the airport, To take me home to maa. How I used to feel so loved, Travelling through our car all the way to our abode. And there in my home, With a nice plate of lunch, Maa would bid me welcome, With a sweet smile nd a warm hug. I miss the grandeur of our temples, Which would welcome me in all their majesty. And would give me some le...